Winterrust

Ik gebruik deze kop wel vaker in deze periode, heel simpel er is niet zo heel veel te vertellen. Vandaar dat het ook al weer even geleden is dat ik een blog heb geschreven. De afgelopen weken verliepen wisselend. Bij de vliegers doe ik al een aantal jaar aan vrije koppeling, dat gaat over het algemeen prima. Dit jaar niet echt, ik vond dat het lang duurde voordat de meeste koppels gevormd waren en op een paar plekken bleef het maar onrustig met knokpartijen. Ik heb uiteindelijk 2 koppels eruit gegooid om rust te creëren.  Die zelfde onrust kostte ook 2 koppels (uiteraard overgelegde) eieren. De planning klopte dit jaar goed, ik kon behoorlijk veel koppels overleggen, maar omdat er toch weer eieren sneuvelden twijfel ik er aan om het volgend jaar weer te doen. Een nieuwe doelstelling bij mijn hobbybeleving is ook om ervoor te zorgen dat ik er zo min mogelijk frustratie ervan krijg. Dat is met deze hobby EN mijn karakter geen eenvoudige opgave. Momenteel zitten de meeste vliegers op jongen en is het juist opvallend rustig in het hok. 1 of 2 keer per week laat ik ze er in de schemer even uit, maar toch was de rover er al vorige week. Aan huis jaag ik hem (zeker in de schemer) met de laserpen nog prima weg, maar zodra ze straks overdag weer gaan trainen heeft dat weinig nut meer.

Veel haast hoeven we ons overigens niet te maken ben ik bang. Gezien de huidige maatregelen rondom de vogelgriep gaan we voorlopig nog niet starten met het vliegseizoen. Aanstaande 26 februari is er een overleg tussen NPO en het ministerie, in de hoop daar te horen dat de maatregelen aangaande het verzamelen van duiven versoepeld worden. Ik reken daar niet teveel op, onze hobby heeft uiteraard 0 prioriteit bij de overheid, wat niet geheel onlogisch is.

We wachten voorlopig maar rustig af. Afgelopen week zag ik het concept programma van afdeling 5. Afdeling West bedoel je dan toch zullen sommige denken? Nee, hier niet. Ja op papier zijn we West, maar er is hier geen enkele sprake van het feit dat dit vlieggebied ook in oprichting is of dat er moeite gedaan wordt om zoveel mogelijk samen te vliegen. Uiteraard heeft dit ermee te maken dat afdeling West veruit het langste vlieggebied is. Mede door de onbegrijpelijke beslissing om ook Drechtsteden aan West toe te voegen is dit gebied nog eens een 12 kilometer dieper geworden. Hierdoor ontstaat er een diepte van een kleine 135 kilometer, wat het vliegen van gezamenlijke vluchten voor het programmaspel niet makkelijk maakt. Oplossing? Vlieggebied West herindelen en een Noord en Zuid spel maken, die gebieden weer onderverdelen in West en Oost. Dan kun je het steeds af met 2 losplaatsen per afstand en daarnaast 8-10 vluchten voor West totaal organiseren. Ga daarnaast kijken of we niet naar andere kampioenschappen kunnen gaan, meer gebaseerd op een bandbreedte in kilometers. Maar goed, dit zal allemaal nog wel even gaan duren, er zitten in zowel 5 als 6 nou niet bepaalt vooruitstrevende bestuurders die op een positieve manier de duivensport uitdragen. Hier zitten nog ouderwetse “wat 5 (6) is moet 5 (6) blijven” bestuurders die hun energie besteden aan het delen van azijnzure berichten over het NPO bestuur op sociale media. De enkeling die wel vooruitgang wil wordt door de anderen op allerlei manieren tegen gewerkt. Maar genoeg hierover.

De jongen zijn gisteren voor het eerst even buiten geweest, helaas besloot 1 van mijn aangeschafte en uitgewende laatjes het luchtruim te kiezen om niet meer terug te keren. Ook daar denk ik dus weer over na of dat ik dit wel moet willen.

Op het kweekhok heb ik Rambo en Ladiny om gekoppeld, Ladiny zit op de doffer (Zenn, zoon Olympic Max) waar ze vorig jaar ook aan gekoppeld zat, Rambo heeft Amori weer terug op zijn bak. Uit Ladiny x Zenn heb ik nog 4 kinderen op het vlieghok zitten die me uitermate bevallen. Zijdezachte, goed gebouwde duiven. Vooral de “379” een klein geblokt duivinnetje kan me erg bekoren. Ben heel benieuwd hoe die zich gaan laten zien dit jaar.

De “379”

De “312”, zus “379”

Zo kabbelen we de winter een beetje door. Komende weken ook kijken hoe we het, gezien de vogelgriep perikelen, gaan doen met de organisatie van de Calimero cup, maar komt tijd komt raad zullen we maar zeggen.